20 aug

Zennnnnn

Jarenlang heb ik gewacht op rust. Gewoon even rust…… Gewoon even niet zorgen, niet denken, niets moeten maar wel heel veel Zennnnnnnn. Steeds vaker kreeg ik te horen dat die rust niet vanzelf zou komen. Maar dat ik voor mijn eigen rust moest gaan zorgen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je kunt je kinderen niet zo maar buiten de deur zetten. Maarrrrr, je kunt wel hints geven natuurlijk. En ze wijzen op een leuk appartementje. ;-)

Begin juli is de oudste vertrokken om op zichzelf te gaan wonen. Hij had de hints begrepen… LOL! Het werd tijd. Vooral voor hem. Ok, jaaaa, ook voor mij. Binnen een half jaar zat ik opeens alleen nog maar met Lukas thuis.

En toen kwam daar opeens die rust. Niet te geloven. Ik kreeg opeens tijd om na te denken. Na te denken over wat ons allemaal overkomen was. Na te denken over hoe snel de tijd is gegaan en hoe ontzettend ik het gevoel had dat ik veel van het leven heb gemist. Denken over de zware jaren, waar we er vaak alleen voor stonden. Er kwam veel voorbij in mijn hoofd. Ook het besef dat het anders moest. Dat ook ik weer van een stukje leven wil genieten. Meer plezier, meer lol, meer lachen en als het kan, ook minder zorgen. (tja, als je dan toch aan het wensen bent….)

Op een gegeven moment kwam er op internet een uitspraak voorbij dat je niet altijd kunt bepalen wat je overkomt, maar dat je wel kunt bepalen hoe je er mee omgaat. Dat je een keuze hebt om boos te zijn, maar dat je ook kunt kiezen om er op een positieve manier naar te kijken. Dat heeft mij een tijd bezig gehouden. Het heeft mijn denken veranderd. Als ik meer lol en plezier wil, dan zal ik daar inderdaad zelf voor moeten zorgen. Ik ga kiezen voor positief denken, positief zijn en uit het leven halen wat mogelijks is. Ik ga voor Zennnnnnnnn.

Op dit moment gaat het Zen denken eigenlijk best goed en makkelijk. Ik kijk nu vrolijk de wereld in en zie wel wat er op mijn pad komt. De wandeling met Lukas vanochtend was te lang en hij raakte overprikkeld. Nou, dan begint hij wat later met zijn schoolwerk en gaat hij eerst uitrusten. Geen probleem. Zen! De oudste wil wat gezelligheid komen halen en gooit mijn plannen overhoop. Geen probleem. Gezellige Zen. De arts belt en vertelt dat ik toch aan mijn pols geopereerd moet worden. Ok! Doen we! Hoe ik het allemaal moet regelen? Dat zie ik straks wel. Zen.

In de hoek van mijn beeldscherm zie ik mijn dochter verschijnen via de facebookchat. Een helderziend stemmetje in mijn hoofd begint al heel hard “Zen” te roepen. Ik haal diep adem en reageer op haar “hallo”. Ze heeft een vraag voor mij. Prima. Vragen kan altijd. Zennnnnn!

“Mam, ik wil weer blond haar en ik wil een neuspiercing!”
“ En omdat ik 17 ben hoef ik eigenlijk geen toestemming meer te vragen.”
“ Maar dat doe ik uit beleefdheid!”

Ik kijk naar de deur en zie mijn “Zen” naar buiten vliegen. Ik sprint er achter aan en denk bij mijzelf dat het “loslaten” en “eigen weg vinden” wel komt als ik mijn Zen weer gevangen heb…… ;-)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


− 4 = drie

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>