19 jan

“Mama, ik was heel erg flexibel vandaag hè?”

“Mama, ik was wel heel erg flexibel vandaag hè?”

Je ligt in je bed en kijkt mij met trotse ogen aan. Ik denk terug aan deze dag en besef dat hij niet zo autisme vriendelijk is geweest. Om het maar even zacht uit te drukken.

We zitten aan het ontbijt en spreken de dag door. Ik ga zo de deur uit om je zus te halen en jij mag computeren en hebt een bezoek met je vader aan de kapper staan. Het is allemaal duidelijk voor je, maar je hebt er nog steeds moeite mee als ik weg ga. Je vindt dat niemand je zo goed begrijpt als ik. Maar je zult je af en toe ook zonder mij moeten leren redden. Vertrouwen op je eigen kracht. Vertrouwen op dat je meer kunt dan je denkt. Ik geef je een knuffel en ga op weg. Met de auto.

Als het tijd is om naar de kapper te gaan lopen jullie naar buiten om in de auto te stappen. Maar waar is de auto? Eeeeeh oeps? Met mij mee? Foutje? Je vader vindt een oplossing maar je ochtend loopt nu helemaal anders dan gepland. Je doet je best maar het kost je wel de nodige energie.

Als ik met de lunch thuiskom krijg ik een hele dikke knuffel. Je wilt mij niet meer los laten. Ik merk dat je een beetje van slag bent maar je houdt je groot. Je geeft je zus ook een knuffel en ik vraag wat je graag wilt doen. Je geeft aan dat je je even terug wilt trekken achter de computer. Ik snap het. Ik zie het en ik vind het goed. Even tot rust komen in je eigen minecraft wereld.

Tegen vijf uur is je broer er met zijn vriendin en gaan we met zijn allen naar het pannenkoekrestaurant. Daar hebben we ons nu al de hele dag op verheugd. Je komt zelf al met je iPad en koptelefoon aanzetten zodat je de wachttijd kunt invullen met filmpjes kijken. Je hebt er zelfs aan gedacht om nieuwe filmpjes op je iPad te zetten. Je bent er helemaal klaar voor.

Als iedereen op de goede plek zit bestellen we wat drinken en kijken de kaart rustig door. Jij besluit al gauw dat je hetzelfde wilt als altijd: een spek kaas pannenkoek. Daar kun je zo ontzettend van smullen. Dan wordt het drinken gebracht en gaat er ergens iets niet helemaal goed. Ik krijg twee glazen cola over mijn rug heen. Kleddernat. Omdat ik het niet heb zien aankomen schrik ik enorm. Een beetje beduusd probeer ik mijn natte blouse uit te trekken om tot de ontdekking te komen dat het shirt eronder ook nat is. Pas dan pak ik jouw signalen op en kijk je aan. Ik zie de paniek in je ogen en keer mij meteen naar jou toe. Ik breng mijn hoofd even heel dicht naar jou hoofd en scherm de rest van de wereld af met mijn armen zodat je alleen mij nog kunt zien. Ik blijf herhalen dat het goed is, dat ik alleen maar nat ben maar dat het goed is. Langzaam voel ik je ontspannen en kan ik je loslaten. Je broer geeft het advies dat ik even snel naar huis rijdt om mij om te kleden. Ik kijk naar jou en jij vind het goed. Als ik wegloop zie ik je zus naast je zitten en is alle aandacht op jou gericht. Ik kan met een gerust hart gaan.

Binnen 15 minuten ben ik weer terug. Je kijkt mij blij en opgelucht aan. De baas is al excuus komen brengen en heeft wat extra brood met kruidenboter op de tafel gezet waar jullie heerlijk van zitten te smullen. De baas komt nog een keer zijn excuus aanbieden. Het is goed zo. Ons eten komt er vlot aan en we genieten er volop van. Als jij je pannenkoek helemaal opgegeten hebt, krijg je het opeens heel erg warm. Dat is altijd jouw manier waarop je je emoties moet laten gaan. Je krijgt het moeilijk. Je kunt je warmte niet kwijt omdat het in het restaurant ook behoorlijk warm is. Ik kijk rond maar we zijn nog niet allemaal klaar met eten. Dus weggaan doe ik liever niet. Naar buiten gaan voor een frisse neus is een optie maar ik ben bang dat ik je dan niet meer naar binnen krijg. Dan zie ik de vriezer met ijsjes staan. Dat is de oplossing. Ik bestel een ijsje voor je!. Je geniet van je ijsje en koelt wat af en terwijl je filmpjes op je iPad kijkt. Als iedereen klaar is gaan we weer naar huis.

Ook de avond loopt anders dan gepland. Je zit alleen “Castle” te kijken omdat ik nog even met je broer en zijn vriendin zit te praten. Als ik bij je wil gaan zitten gaat de telefoon. Jij kijkt niet blij maar blijft tv kijken. Na het gesprek is het tijd om naar boven te gaan. Je hebt er moeite mee want we hebben nog niets samen gedaan en ook de dag niet besproken. Ik stel voor omdat te doen als je in bed ligt.

Tijdens het tandenpoetsen krijg ik de hele aflevering van “Castle” te horen. Je moet het echt even kwijt dus ik laat je lekker praten. Eindelijk lig je in bed. Je kijkt mij aan en zegt: “Mama, ik was wel heel erg flexibel vandaag hè?” Ik zie hoe trots je bent. Ik voel hoe trots je bent. “Ja jongen, je was heel flexibel vandaag en je hebt het erg goed gedaan. Ik ben trots op je!” Zijn ogen gaan stralen. Samen doen we nog even gek en met een grote glimlach op je snoet val je in slaap. Mijn kanjer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


vijf × = 40

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>