8 dec

Het weegmonster

Het is weer zover. Het is maandag. We staan in de badkamer en dat metalen monster kijkt ons met een kwaadaardige grijns aan. Hij gaat het weer doen. Hij gaat ons de ongezouten harde waarheid vertellen. Zoals altijd. Niks geen tact of een voorzichtig inleidend praatje. Nee, meteen BAM! De keiharde waarheid. Hij zal wel nooit onze grootste vriend worden maar we hebben hem toch nodig om de risico’s in de gaten te houden dus uit het raam gooien is geen optie.

Jij hebt er niet zoveel problemen mee. Je hebt er ook weinig besef bij. Je gaat er op staan en kijkt niet eens naar beneden maar naar mijn gezicht. Naar mijn reactie. Ik doe mijn best om neutraal te blijven maar toch voel je mijn teleurstelling. Je kijkt mij aan en ik vertel je dat je toch weer bent aangekomen. We hebben deze week zo hard geoefend met alle kniebuigingen en jumping jacks. Maar je hebt ook een Sinterklaasviering op school gehad waarbij je dacht dat je onbeperkt pepernoten kon eten…… Ik heb je ‘s middag toch maar even verteld dat die misselijkheid die je voelde dus van dat overschot aan pepernoten kwam. “Maar mama, niemand zei stop……” Tja…..

Maar het is niet anders. Het metalen monster was duidelijk. Weer aangekomen dus er moet echt wat gebeuren. Wij samen moeten het toch voor elkaar kunnen krijgen om dat getal op dat metalen monster naar beneden te krijgen. We overleggen en je stemt er met moeite mee in om voortaan met het ontbijt maar twee boterhammen te eten inplaats van drie. En we gaan het aantal oefeningen weer voorzichtig wat verhogen. Het zijn kleine stapjes de goede kant op.

Vandaag gaan we ook weer voor het eerst sinds mei voor medicatiecontrole naar je vertrouwde artsen. Een paar maanden later dan dat de bedoeling was maar we hadden even last van een kabinetachtig bureaucratisch in de weg sta obstakel. Iets met verwijzingen, nog meer verwijzingen en niet tegelijk bij twee zorginstellingen kunnen lopen. Maar het is ons gelukt. We zijn weer aangemeld bij de goede zorginstelling en de juiste artsen!

Na overleg met de psychiater besluiten we om de schuldige van het overgewicht aan te pakken. We gaan de medicatie, die de versnelde groei in gewicht heeft gestimuleerd, verlagen. Heel voorzichtig met kleine stapjes. Je ogen gaan helemaal stralen bij het idee dat je dan misschien wel weer eens wat gewicht kwijt zou kunnen raken. Je moet het toch maar elke dag weer met je meesjouwen samen met je rugzak met een overgewicht aan boeken.

Je neemt het gesprek over en vertelt de arts hoe je de vermindering wilt aanpakken en welke stappen nodig zijn. Ook vertel je wat je wilt doen als het niet lukt. Ik zit grijnzend naar je te kijken en de artsen ook. Ze zijn het met je eens en we spreken af dat ik ze via de email goed op de hoogte houd.

Op de terug weg naar huis komen we langs die verraderlijke gele grote M. Die M die altijd roept dat je honger hebt maar het zelf nog niet weet. Je vraagt je hard op af of we daar zullen gaan lunchen maar bedenkt je meteen en zegt dat we moeten afvallen. Mijn reactie is niet eens meer nodig.

Langzaam laat ik mijn zorgen om je gewicht een beetje waaien. We hebben goede voornemens en het zou mooi zijn als de kwaadaardige grijns van ons weegmonster over twee weken iets minder kwaadaardig is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


7 − vijf =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>