26 jan

Geen motorische ontwikkeling

Lukas is met een snelle thuisbevalling in 2002 ter wereld gekomen. Voordat we het door hadden was hij er al. Aan zijn boosheid te zien op dat moment, misschien wel iets te snel voor hem zelf. :)

Diezelfde dag werden de eerste problemen al zichtbaar. Lukas ging niet zuigen. Je kon hem aan de borst leggen maar hij deed zijn mond niet dicht en er was geen zuigreflex. We hebben van alles geprobeerd en zijn uiteindelijk bij de fles terecht  gekomen. Maar ook op die speen zoog hij niet. Dus we maakten er een groter gat in, goten wat voeding in zijn mondje en wachten op zijn slik reflex die hij gelukkig wel had.

Daarna werd het duidelijk dat hij zijn hoofd niet draaide. Hij bleef maar naar rechts kijken. Aangezien we dit ook al tegen waren gekomen met zijn grote broer heb ik er met zes weken meteen de fysiotherapeut bij gehaald. Zij heeft hem geleerd om met zijn hoofd te draaien.

Vlak daarna kon de fysio weer terug komen want hij kon zijn hoofd niet optillen. Je kon hem op zijn buik neerleggen, maar hij deed geen poging om zijn hoofd op te tillen. Hij bleef gewoon liggen. Doormiddel van de armpjes onder het lichaam zetten, werd hij door de fysio gestimuleerd en gestuurd om zijn hoofd op te tillen.  Maar eer het kwartje is gevallen bij het kereltje, ben je zo weer een paar maanden verder.

Inmiddels hadden wij zo langzamerhand wel door dat er niets vanzelf ging. Dus trokken we al vlot aan de bel als Lukas weer stagneerde in zijn motorische ontwikkeling. Samen met de fysio en ons heeft hij zo leren rollen, zitten, staan en uiteindelijk lopen met 22 maanden. Wat waren we daar blij mee. Tot dat we door kregen dat hij zijn handen niet uitstak als hij viel. Daardoor kwam hij keer op keer vol op zijn gezicht terecht…. Weer de fysio erbij om hem te leren zijn handen uit te steken bij het verliezen van zijn evenwicht….

Elke motorische beweging heeft Lukas moeten leren met behulp van de fysiotherapeut en het dagelijks oefenen met ons (zijn ouders). Eigenlijk was de hele dag met Lukas gericht op oefeningen voor zijn motoriek.

We hebben vaak de huisarts gezien en we hebben heel veel fysiotherapeuten gezien. En niemand, maar dan ook niemand heeft gezegd: goh, toch best wel raar dat hij niets vanzelf leert…….

Op de basisschool viel het ons op dat hij toch wel achter liep met de fijne motoriek. Wel duizend keer heb ik een potlood op de goede manier in zijn hand gestopt maar elke keer pakte hij het weer met de vuist. Veters strikken, broeksknoop open maken, knippen en plakken, het was zo ontzettend moeilijk en lastig voor hem. Dus weer fysiotherapie.

Het bijzondere was wel dat Lukas erg leergierig was en al die jaren continu ontzettend zijn best heeft gedaan om het gestelde doel te bereiken. Hij wist van geen ophouden en ging gestaag door. Duidelijk een hele sterke karaktertrek van hem.

En dan loopt het mis op school. Lukas is moe, overprikkeld, gestrest en red het niet meer om naar school te gaan. Er volgen een hoop onderzoeken. Zijn fysiotherapeut van dat moment spreekt een licht vermoeden van DCD uit.

Volgens de DSM-classificatie wordt de diagnose DCD gesteld als de motorische problemen van dien aard zijn, dat zij interfereren met de uitvoering van algemeen dagelijkse en schoolse vaardigheden, waarbij geen sprake mag zijn van een pathologie, mentale retardatie of een aantoonbare neurologische aandoening.

Onderstaand staan de criteria beschreven die worden gehanteerd bij het stellen van een diagnose DCD:

  • Criterium A => De dagelijkse activiteiten, die motorische coördinatie vereisen, worden duidelijk slechter verricht dan men op basis van chronologische leeftijd en intelligentie zou verwachten. Dit kan blijken uit aanmerkelijke vertragingen in het bereiken van motorische mijlpalen (bijv. lopen, kruipen en zitten), dingen laten vallen, ‘houterigheid’, zwakke sportprestaties of een slecht handschrift.
  • Criterium B => De stoornis interfereert significant met schoolse activiteiten of activiteiten in het dagelijks leven.
  • Criterium C => De stoornis is niet toe te schrijven aan een algemeen medische aandoening (bijv. spasticiteit, hemiplegie of spierdystrofie) en valt ook niet binnen de criteria voor een ‘pervasieve ontwikkelingsstoornis’.
  • Criterium D => Als er sprake is van mentale retardatie zijn de motorische problemen ernstiger dan die welke doorgaans met mentale retardatie samenhangen.

Lukas gaat voor onderzoek naar het revalidatiecentrum. Daar blijkt na een kort onderzoek dat hij net buiten de score van DCD valt. Hij krijgt die diagnose dus niet. Op dat moment heel erg jammer want die diagnose hadden we nodig voor een indicatie voor een cluster 3 school.

Al die jaren hebben we heel veel artsen en fysiotherapeuten gezien. Geen van de artsen heeft het over DCD gehad. Geen van de artsen heeft het over autisme gehad. Het enige wat echt duidelijk was, dat was zijn astma en zijn eczeem.

Dat Lukas nu zo ver is gekomen heeft hij te danken aan zijn hoge IQ, enorme leergierigheid, doorzettingsvermogen en het alerte reageren en handelen van zijn moeder.

Alleen zal Lukas wel zijn hele leven alle  motorische vaardigheden moeten blijven oefenen omdat ze anders flink ver wegzakken en hij soms iets opnieuw moet leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


× zes = 42

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>