8 jul

En dan sta je in de hoek en kun je geen kant meer op

Heel soms kom ik even om de hoek kijken op twitter. Maar na de eerste tien tweets bekruipt mij al het gevoel van verdiet, wanhoop en diepe teleurstelling.

Het zorgsysteem gaat onderuit. Zzp-ers die hun geld niet krijgen en de hypotheek niet meer kunnen betalen. Ouders die alleen maar bezig zijn met het oplossen van alle problemen rond het krijgen van zorg en PGB. Kinderen die in een gat vallen omdat er net voor hen toch geen passend onderwijs of passende zorg is. Gemeenten die door de werkdruk de complete empathie kwijt zijn voor de zorgvragers. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Al jaren probeer ik te leven bij de dag. Niet te ver vooruit te kijken en mij niet al te veel zorgen te maken. Maar als je dan hoort dat mensen met een pgb een eigen bijdrage van € 500,- per maand moeten gaan betalen terwijl ik net een aanvraag voor twee pgb’s heb gedaan, slaat de schrik mij om het hart. Moeten wij straks voor een hele lange tijd onze kinderen gaan onderhouden? We hebben geen idee hoe zelfstandig ze ooit zullen worden. Ook op beschermd wonen wordt bezuinigd. Buiten het feit dat beschermd wonen een trainingstraject aan het worden is waar een groep kinderen niet in past. Wat blijft er dan nog voor hen over? Waar moeten zij heen? Hoe kunnen zij deelnemen aan de maatschappij? Waar is de hulp voor diegene die het zo hard nodig hebben?

‘Vraag een pgb aan’, zei mijn huisarts. Want de zorg is mij boven het hoofd gegroeid. Ik ben onderuit gegaan en flink gevallen omdat we geen vangnet hebben. Geen mensen die de zorg even van ons over kunnen nemen. En ook al schreeuwde een stemmetje in mijn hoofd: ‘Neeeeeeeee, geen pgb!’, heb ik toch die aanvraag gedaan. En weet je wat, het plafond met de stress was blijkbaar nog niet bereikt.

Op hun dooie gemak gaat de gemeente eens zelf bekijken wat ze vinden dat wij nodig hebben. Ze overlegt met school en met de huisarts maar niet met de arts van mijn zoon waar het pgb voor is. En ze luistert ook niet naar mij. Helemaal niet. Met als gevolg dat de stress oploopt. En mijn bloeddruk ook! Ik heb hier zo geen zin maar ik kan niet opgeven. We hebben hulp nodig. Maar vanwege de vakantie gaan we pas eind augustus weer verder met een groot gesprek over het pgb. Het is duidelijk dat mijn gemeente nog niet heeft gehoord van het termijn van 8 weken waarbinnen ze een beschikking af moeten geven.

Eigenlijk zie ik nog maar één oplossing. Onze eigen community in en rondom ons huis. De jongste zijn eigen plek in ons huis en de middelste een mantelzorgwoning in de tuin. Een woning die we zelf betalen. Maar daarbij hebben we wel hulp van zorgverleners nodig. En zo kom ik weer terug op die pgb. Maar ook de mantelzorgwoning komt er niet zomaar. Want ondanks onze grote tuin, zouden we al teveel hebben uitgebouwd.

Beetje bij beetje bekruipt mij het gevoel dat we in een hoek staan. Veroorzaakt door onze regering. We kunnen niet links om, maar we mogen ook niet rechtsom. Rechtdoor is niet haalbaar, maar wat blijft er dan nog over?

Een gedachte over “En dan sta je in de hoek en kun je geen kant meer op

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


1 − = nul

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>