12 jun

Dominante moeder of tolk voor je kind?

Jarenlang kwam ik met mijn kinderen bij artsen waar ze zich ieder op hun eigen manier gedroegen. De ene ging over de grond rollen, de andere sloot zich zelf helemaal af en de derde hing gewoon in de stoel. Maar alle drie zeiden ze bijna niets. Op de vragen, ‘waar heb je last van?’ , ‘hoe voel je je?’ kwam meestal geen antwoord. Of ze zeiden dat ze het niet wisten.

Met de toename van gesprekken bij artsen groeide ook hun frustratie. Weten dat er wat is maar het niet aan kunnen geven waar je nu precies last van had. Regelmatig keken ze mij met van die wanhopige blikken aan. ‘Mama, help mij?’. En wat doe je dan als moeder? Je neemt het gesprek over. Door het jarenlang observeren en uitproberen leer je als ouder je kind goed kennen. Ik wist vaak beter dan zijzelf waar de problemen zaten. En ik kon het de arts ook vertellen. Mijn kinderen vonden het prima.

Elk gesprek gaf ik ze de kans om zelf wat te zeggen. Maar zodra ik de frustratie zag komen omdat ze niet wisten wat te zeggen, nam ik het van ze over. Achteraf hebben ze zo vaak aangegeven dat ze daar blij om waren. Dat ze die gesprekken zo moeilijk vonden.

Met regelmaat heb ik artsen vriendelijk gevraagd om naar mij te luisteren als ze weer eens zeiden van laat je kind eens praten. Ze kunnen het zelf wel vertellen. Elke keer heb ik weer vriendelijk uitgelegd dat het hen niet lukt en dat dat enorm frustrerend voor ze is. En elke keer werd er weer in het dossier geschreven dat ik een dominante moeder was.

Er werd mij regelmatig verteld dat ik maar een stapje achteruit moest doen en mijn kinderen de ruimte moest geven. Dan kwam het allemaal goed. En elke keer bleef ik vriendelijk, rond ik het gesprek netjes af terwijl er in mijn hoofd beelden van een enorme houten hamer langs kwamen.

Een paar jaar terug zat ik met mijn dochter bij haar jeugdarts. En ook deze jeugdarts vond het nodig om mij te vertellen dat ik mijn dochter moest laten praten. En toen ontplofte mijn dochter. Met open mond heb ik zitten luisteren naar haar relaas dat de arts niet zo naar moest doen omdat ik het allemaal veel beter kon vertellen dan zij. En dat ze het enorm moeilijk vond om die gesprekken te voeren. Ik kon mijn grijns niet meer onderdrukken. Wat was ik trots op mijn kind.

Nog steeds vinden mijn kinderen zulke gesprekken lastig. Onder woorden brengen wat er nu precies aan de hand is. Maar beetje bij beetje proberen ze het. En stapje voor stapje komen ze verder. Wetend dat ik er altijd ben als het even niet meer lukt.

Nee, ik ben geen dominante moeder. Ik ben een tolk voor mijn kinderen zolang ze dat nodig hebben.

6 gedachten over “Dominante moeder of tolk voor je kind?

  1. Waw, wat een ontroerende verhalen. Gelezen met tranen in mijn ogen omdat ze allemaal stuk voor stuk zooooo herkenbaar zijn (en pijnlijk). Blijf allemaal lekker bazige tantes, dat ga ik ook doen :p . Ze geven wel aan wanneer het nodig of niet meer nodig is. Die anderen (artsen, maar ook familie, vrienden, omstaanders, buren….) mogen over ons in dossiers schrijven (en roddelen) waar ze zin in hebben, naast ons neerleggen en verder doen met wat onze intuïtie ons ingeeft. We zijn goed bezig…de mensen die dit het beste kunnen evalueren zijn de mensen voor wie we ‘tolken’. Zolang zij aangeven dat ze het nodig hebben, kunnen we niet anders dan ons gevoel volgen en ‘bazig/dominant zijn’.

  2. Wow, herkenbaar…..
    Ik heb dit probleem ook al jaren en ben “tolk”voor mijn zoon van inmiddels 22 jaar omdat dit absoluut noodzakelijk is. Hij heeft vele trauma’s opgelopen door dit soort taferelen dus wil heel graag dat ik het gesprek “overneem”.
    Het lijkt wel alsof sommige instanties of artsen denken dat je het expres doet, altijd maar weer verklaringen afleggen over het waarom.
    Het ergste wat ik meegemaakt heb is bij het UWV, de verzekeringsarts en later de arbeidscoach wilde dat mijn zoon zelf het woord deed…. waarop zij hem allemaal dingen aangaven wat hij moest doen en hij overal ja op zei. Hij weet helemaal niet waar hij ja op zegt en was totaal geïntimideerd. Ik heb toen toch maar onderbroken en gezegd…. mijn zoon kan helemaal niet zelfstandig hierheen komen, fulltime werken of zijn cv op het het werkplein laten zien??? Hij kan alleen bij een sociale werkvoorziening werken en dan nog alleen een beperkt aantal uren zoals hij momenteel doet. Vervolgens trokken ze zich er niks van aan. Ik blijf graag positief maar soms ben ik er zo moe van.

  3. Heel herkenbaar, alleen heb ik dit op een ander terrein. Mijn man heeft Asperger… en ik ben de bitch, de… ach laat ik het maar niet invullen. Je snapt het vast wel. Maar als ik niet ‘dominant’ was geweest was er van het gezin niet veel terecht gekomen. Ook ik moest mijn echtgenoot meer ruimte geven. Heb ik gedaan. Het gevolg: op onze bankrekeningen, die als een trein liepen, stonden we in no-time rood. Want alles kon… hij overzag de gevolgen niet. En dus heb ik, tegen de adviezen in mijn rol als dominante tante maar weer opgepakt. Het meest frustrerende was de (ver)oordelende opmerkingen van anderen, zelfs van familie. Geef ‘m meer liefde was nog de ergste (van mijn zus). Als er iemand was die dit huwelijk liefdevol heeft voortgezet ben ik dat wel :-). Maar makkelijk was en is het nog steeds niet. Heerlijk als je kind je zo’n compliment geeft. Onze oudste dochter zei, toen ze een paar jaar getrouwd was: ‘mam, ik begrijp nu wat jij moet missen. Ik houd van je…’ Mooi toch??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


zes × 5 =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>