13 mrt

Dilemma’s en keuzes

Het is half zes als Lukas naast mijn bed staat. Hij kan echt niet meer slapen. Zijn verstopte neus heeft er voor gezorgd dat hij al om half vijf wakker werd en niet meer verder kon slapen. Ik stuur hem terug naar zijn bed en vertel hem dat hij dan maar even de Donald Duck moet gaan lezen tot het tijd is om op te staan.

Terwijl ik rustig blijf liggen neemt de discussie in mijn hoofd toe. Blijft Lukas alweer thuis? Dit keer vanwege een verstopte neus? Hij is deze week nog maar twee uur naar school geweest. Waar is mijn ruimte? Ik wil mij zo graag omdraaien en nog een paar weken door slapen. Ik wil niet opstaan. Ik heb er gewoon even geen zin meer in.

Ergens in mijn hoofd hoor ik de psychiater: “volgens mij kan Lukas meer dan hij toont.”
En ook de stem van mijn moeder doet mee: “voor een verstopte neus bleef jij vroeger echt niet thuis.” Ik hoor mijzelf vertellen aan de maatschappelijk werker van het Leo Kannerhuis dat elke dag overleven is en dat de dag altijd anders gaat dan verwacht. Veel te veel stemmen in mijn hoofd om half zes in de ochtend. Ik word er een beetje boos van.

Terwijl ik diep adem haal om even tot rust te komen besef ik dat de beslissing van wel of niet naar school gaan vandaag al vlot genomen moet worden vanwege het tijdig afbellen van de taxi. Lukas wil naar school, ik wil zo graag dat hij naar school gaat maar allebei weten we uit ervaring dat een slechte nacht funest is. Lukas heeft zijn rust nodig om de dag door te komen. Nu begint hij al vol met prikkels en boze gedachten omdat hij wel wilde slapen maar het gewoon niet lukte. Alles wat er daarna gaat gebeuren komt op die stapel tot het weer mis gaat. En de enige manier om dat te voorkomen is het brengen van rust en voorspelbaarheid. De beslissing is genomen. Lukas blijft weer thuis….

Elke dag zit vol met dit soort dilemma’s. Alles moet afgewogen worden. Niets in mijn opvoeding heeft mij hier op voorbereid. Een kereltje wat zo extreem gevoelig en kwetsbaar is dat de normale gang van zaken compleet niet van toepassing is. Een verstopte neus is voor de meeste mensen een vervelend iets, maar het weerhoudt ze niet om de dagelijkse dingen te doen. Vroeger was ik volgens mijn moeder alleen ziek genoeg om thuis te blijven als ik hoge koorts had. Een verstopte neus stelde niets voor.
Maar voor Lukas is een verstopte neus veel meer. Het is iets waar hij zich continu van bewust is. Het voelt anders dan anders op een niet fijne manier. Het geeft prikkels en veroorzaakt een heleboel vragen:
Gaat het nog over?
Wanneer gaat het over?
Kan ik zo wel genoeg ademhalen?
Wat als ik niet genoeg adem kan halen?
Met die vragen kan hij zichzelf in paniek krijgen. Hij heeft iemand anders nodig die antwoord op de vragen geeft en relativeert. De hele dag door. Dat doe ik, met liefde. Maar soms zou ik willen dat er iemand was die mijn keuzes kan overnemen. Die mij kan vertellen of ik rechts of links of misschien toch wel gewoon rechtdoor moet gaan. Iemand die zorgt voor wat ruimte in mijn hoofd…..

De telefoon gaat. Ik krijg hulp bij het nemen van de volgende keuze. De creatieve therapie gaat niet door vandaag. Zou iemand mijn gedachten gehoord hebben? ;-)

4 gedachten over “Dilemma’s en keuzes

  1. Ook weer heel herkenbaar. Van ‘s morgens tot ‘s avonds alert moeten zijn. Niets gaat vanzelf; bij alles moet gewikt en gewogen worden. En inderdaad: zelfs een heel subtiele opmerking of blik van mensen die je door en door kent, zoals je moeder of je man, laat je twijfelen: deed ik het goed? Diep van binnen weet je dat je het goed doet. Je krijgt keer op keer bevestigd van de mensen die met je kind werken dat ze hetzelfde zouden hebben gedaan. En toch…je blijft onzeker. Vaak die twijfel of dit de beste oplossing was. Waarschijnlijk toch omdat het voelt alsof het leven van je kind van jouw sturing afhangt (zonder dramatisch te willen doen).

  2. Ik weet helemaal hoe het is, ik heb er ook zo eentje. Heel lief en knap, maar zo moeilijk Door de dag en nacht te krijgen. Hij zit op ma en di in deeltijd behandeling en de rest vd week op de brouwerij, als hij gaat. … het gaat niet erg goed op het moment en ik weet niet hoe lang ik het nog volhoudt… het gaat niet meer uit je hoofd. Sterkte

  3. Hoi Heidi! Ik lees je blogs regelmatig en heb veel respect voor de manier waarop je dingen doet! Wat me opvalt is dat de keuzes zwart-wit lijken: of wel of niet naar school. Is het geen optie om lukas een halve dag te laten gaan? Wellicht dat dat geen optie is, maar lijkt me voor jezelf fijn. Verder ken je het autismehuis in Zwolle? Zou dat wat voor jullie zijn? Groet, linda

    • Hoi Linda,
      Bedankt voor je reacties en meedenken. Ik kan mij voorstellen dat het zwart/wit lijkt omdat het blog erg lang zou worden als ik alle details opschrijf. Lukas is ruim drie maanden niet naar school geweest en sinds vorige week proberen we weer om hem de ochtend naar school te laten gaan. Soms lukt het soms niet.

      Als hij in de ochtend al met een halve emmer vol prikkels begint, weten hij en ik, dat er maar weinig nodig is om de emmer vol te krijgen met als gevolg kortsluiting in zijn hoofd. Op dat moment komt er als nog een belletje van school of ik hem kom halen omdat hij de weg kwijt is in zijn hoofd. De beslissing is dus eigenlijk veel groter dan het naar school gaan van Lukas. Wat als het misgaat op school, heb ik dan zelf ruimte om hem weer eerder op te komen halen? Er komt zoveel meer bij kijken.

      Ik ken inderdaad het autismehuis. Een heel mooi initiatief. We hebben een tijd lang logeerweekenden gedaan, maar dan had ik hem maandag en dinsdag compleet overprikkeld thuis. Dat was het voor ons niet waard…

Laat een reactie achter bij isis Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


4 − = drie

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>