28 jan

De terugreis……

We rijden terug naar huis. Ik kijk uit het raam naar het zonnetje en het behoorlijk groene gras. En dat midden in de winter. Bijzonder…. Het ziet er net zo uit als op de heen weg maar het voelt compleet anders. Het is net alsof het buiten de auto allemaal doorgaat maar binnen in mij even stil staat. Daar komen alweer de tranen. Ik laat ze gaan in de hoop dat ik uitgehuild ben als we thuis komen en ik met een droog gezicht de jongens kan opvangen.

Het gezicht van mijn dochter staat vast in mijn geheugen. Verdrietig omdat wij weg gingen maar ook een vastberadenheid. Ze wil dit doen. Ze wil de opname bij het Leo Kannerhuis omdat ze eindelijk weer grip wil krijgen op haar autisme en haar eigen leven. Ze wil zelf de regie. En ik sta daar helemaal achter.

Opeens komt ook het besef waarom ze nu pas aan de beurt is. Twee jaar geleden was ze er nog niet klaar voor. Ze is meer gegroeid dan ik in eerste instantie door had. Ze staat sterker in haar schoenen, ze kan meer benoemen en durft ook meer tegen anderen te zeggen. Alles valt op zijn plek en een fijn positief gevoel overstroomt mij. Dit is de goede weg en mijn dochter zit op de goede plek.

Er vliegen nog heel veel vragen door mijn hoofd maar ik maak mij er niet zo druk om. Genoeg contactpersonen en manieren om de vragen te stellen en een antwoord te krijgen. Mijn gedachten dwalen af naar mijn jongens. Kleine broer hebben we thuis gelaten onder de hoede van Grote broer en oma. Dat was best wel spannend want de medicatie is nog steeds niet helemaal op orde.

Maar ik heb berichtjes gehad dat het goed ging maar dat het nu toch wel tijd werd om terug te gaan naar huis. Gelukkig zijn we al onderweg. Nog maar 15 minuten. En weer stromen de tranen over mijn wangen. Ik besef mij dat ze niet tegen te houden zijn en dat ze de komende dagen vast vaker zullen stromen.

Ik pak mijn telefoon en zoek even wat afleiding op Twitter en Facebook. En dan komen de tranen in een enorme stroom en snik ik het uit. Wat ontzettend veel lieve berichtjes. Wat een steun en kracht. We staan er niet alleen voor. Wat doet dit goed. Zoveel begrip en warmte. Wij komen hier doorheen. Wij kunnen dit. Onze rollercoaster met zo ontzettend veel lieve mensen.

We rijden de oprit op en ik droog vlug mijn tranen. Even goed diep ademhalen en ik ben klaar om naar binnen te gaan.

Ik heb de deur nog maar net open of er hangt al een trillende Kleine broer om mijn middel. Ik zie hem achter mij kijken om te zien of zijn zus toch weer mee naar huis is gekomen. Ik voel zijn verdriet en bijt op mijn lip om de tranen binnen te houden. Op dit moment moet ik sterk zijn voor mijn jongens. Zij hebben nu mijn steun nodig.

Oma vertelt dat Grote broer heel veel heeft gespeeld met Kleine broer en hem ook enorm heeft opgevangen. Hij heeft hem continu in de gaten gehouden en afgeleid als het nodig was. Ongelofelijk hoe Grote broer gegroeid is. Hij zou een hele goede begeleider zijn voor kinderen met autisme. ;-) Ik ben zo trots op hem!

We vertellen hoe het gegaan is en vlak voor het avondeten hoor ik de harp van mijn telefoon. Ik voel dat het een berichtje van mijn dochter is. Ze heeft samen met een huisgenoot een film gekeken en het is heel gezellig. Iedereen doet enorm vriendelijk en aardig.

Er valt een enorme last van mij af. De eerste stap is gezet en het is een positieve. Deze terugreis eindigt met het besef dat we aan het begin van een nieuwe reis staan. Een reis waarbij mijn dochter haar eigen weg gaat zoeken in plaats van het volgen van mijn weg.

12 gedachten over “De terugreis……

  1. Lieve Heidi,

    Wat een enorme stap weer. tijdens het lezen van je blog rollen de tranen tevens over mijn wangen. Ik voel je emotie door het scherm spatten. Het grote wennen voor iedereen is begonnen. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. Knuffel van mij

  2. Wat heb je dit ontzettend mooi verwoord! Ik krijg kippenvel en een rilling over mijn rug. Alles wat gezegd kan worden is al gezegd. Wil je alleen nog maar even een hele warme digitale knuffel sturen en je nog meer kracht zenden dan je al bezit.

    Xxxxxxxxxxxxxxxx
    Liefs marjolein

  3. Goed gedaan, Heidi ! Zo herkenbaar…maar ook zo moeilijk om te lezen. Nog een maand en dan gaat mijn zoon zijn grote stap naar begeleid zelfstandig wonen nemen. Heel veel succes voor jouw lieve meisje.

  4. Ongelofelijk knap en moeilijk allemaal, ik weet niet hoe ik zou zijn, hoe moeilijk om haar los te laten en wat goed dat je het zo doet en hoe heerlijk dat het goed gaat met haar!!:-)Jullie zijn echt een sterk gezin en wees trots op jezelf en die tranen mogen stromen hoor, dat is gezond en heel begrijpelijk.
    Veel sterkte en succes!

  5. Lees jouw verhaal nu en besef dan waarom ik niet heb gereageerd op jouw bericht. Ik wilde je niet vertellen hoeveel het met je doet, een kind brengen naar een behandelcentrum. Of wat het de andere kinderen doet in het gezin.

    jullie zijn krachtig en gegroeid, en dat is vooral door jullie aanpak.

    Wees trots! Trots op jezelf, op je dochter en op je grote zoon en kleine zoon.

    Ondanks al mijn twijfels en emoties, ben ik blij dat we toen hebben doorgezet. Maar ohh wat begrijp ik jouw emoties…..

    XX

  6. Met tranen in mijn ogen gelezen. Bijna tegelijk geboren onze dochters beide hebben niet makkelijk. Het had mijndochter kumnen zijn die daar zat. Het voelt zo dichtbij.heb heel veel bewondering en respect voor julllie

  7. Wat heb je dit mooi opgeschreven, Heidi. Ik voel gewoon je tranen. Heel veel sterkte. En wat fijn dat je dochter al gereageerd heeft. Dat heeft je vast blij gemaakt.

  8. Toch weer even kippenvel!
    Die emotiestrijd is mooi. Het is goed dat je dochter nu haar eigen pad gaat bewandelen. Met behulp van mensen die daar in gespecialiseerd zijn. Hoeveel mooier wil je het hebben?
    Bedankt voor het delen Heidi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


drie × = 18

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>