26 nov

De kwetsbare balans

Het is al een tijdje merkbaar. De schikreactie als ik te hard op de deur klop, de terugkerende angst voor beestjes, de paniek bij harde geluiden die je niet kunt plaatsen. De balans is aan het wankelen. We doen een stapje terug. Iets minder schoolwerk, nog meer voorspelbaar zijn en je vooral zo veilig mogelijk laten voelen. De keus voor het naar school gaan laten we bij jou. Want je wilt zo graag.

Het is dinsdag morgen. We wandelen samen de deur uit naar de auto. Je hebt zin om naar school te gaan. Diep van binnen blijft het altijd nog even spannend, maar je beseft nu hoe gezellig het er kan zijn. Je weet hoe de dag loopt en wanneer er rust momenten voor je zijn. Het voelt veilig en vertrouwd.

Ik kijk naar de auto en mijn blik wordt getrokken naar de achterband. Die ziet er wel erg zacht uit. Het is nog vroeg en ik heb een ouderwets kwartje, dus het duurt even voor het valt. “Shit, we hebben een lekke band”, roep ik uit zonder erbij na te denken. Meteen zie ik je houding verstrakken. Je kijkt naar de band en daarna naar mij. Ik besef meteen wat ik heb aangericht met mijn spontane uitspraak. Maar het is niet meer terug te draaien. Ik zie je houding klein worden en de paniek groeien in je ogen. Ik moet nu ingrijpen en voorkomen dat je fantasie op hol gaat slaan. Ik geef aan dat de plannen gaan veranderen. Ik maak meteen duidelijk dat we niet naar school gaan en dat ik ook geen boodschappen kan doen en langs de fysio kan gaan. Ik probeer je af te leiden met mijn stem.

Naast de paniek zie ik ook je verwarring. Het is te veel en te plots. Ik neem je mee naar binnen en help je met het uittrekken van je jas. Daarna zet ik je neer aan de keukentafel. Ik kijk je aan en probeer te voelen en te ervaren waar je nu zit met je gedachten, je fantasie en de prikkels. Ik zeg zachtjes je naam en vertel dat we een lekke band hebben. Iets wat iedereen kan overkomen. Je kijkt mij aan met donkere en nu ook bange ogen. En dan begin je te praten. Iemand heeft het op ons gemunt. Vorige week had je broer een lekke band en nu wij. Dat kan gewoon niet. Dat moet iemand gedaan hebben. Ik haal diep adem en probeer zelf zo rustig mogelijk te blijven. Ik leg je uit dat we misschien wel door een spijker zijn gereden en dat daarom de band nu leeg is. Maar het komt niet binnen. Ik schakel over naar de dagplanning. We blijven thuis. Wat gaan we doen? Is schoolwerk mogelijk?

Je bent te veel van slag dus ik begeleid je naar je kamer waar jij je even helemaal kan terugtrekken met de filmpjes op je iPad. We nemen het vandaag stap voor stap, moment voor moment en zien wel wat je aankan. Jij wijst de weg. Met wat je zegt en niet zegt…..

Het is tijd om wat te eten en te drinken. Ik loop naar je kamer en klop zachtjes aan zodat je niet schrikt. Als je ‘binnen’ roept doe ik pas de deur open. Je zit helemaal opgekruld in je stoel filmpjes op de iPad te kijken. Mijn grote kleine jongen van twaalf. Ik kap mijn gedachte meteen af want jij kunt mij ‘lezen’ als een open boek. Samen gaan we wat eten en drinken en pakken ons dagelijkse vaste thuisritme op. Ik zie dat je druk bent in je hoofd. Het lijkt alsof je allemaal stukjes film in je hoofd zit te bekijken. Van sommige stukjes schrik je zelfs. Het is tijd voor afleiding. We gaan pesten. Op dit moment ben je helemaal dol op het kaartspelletje pesten. Je kunt er geen genoeg van krijgen en het vrolijkt je vaak op. Dus we gaan ervoor.

Het spelletje leid je inderdaad af. Tot het afgelopen is. Dan zie ik de blik in je ogen weer veranderen. Ik weet dat je nu even je eigen weg moet gaan zoeken. Dat je zelf iets moet vinden om te doen. Iets waarbij je de ruimte krijgt om de gebeurtenissen te verwerken en te relativeren. Ik laat je gaan naar je kamer. Je voelt je veilig daar. Het is de plek waar jij je balans weer kunt herstellen. Ik hoop dat je gaat spelen. Met je skylanders. Je hebt het zelf nog niet door maar ze helpen je met verwerken. Hier kun je ongestoord al je fantasie laten gaan. Hier kun je alle bedenksels in je hoofd naspelen. Hier kun je verwerken en de balans herstellen.

Ik zit aan de keukentafel dit blog te schrijven en krijg een glimlach op mijn gezicht. Ik hoor je stem. Eerst heel rustig en dan steeds intensiever. Je bent aan het Skypen met een vriend. Je stem wordt zwaarder en duidelijker. Ik besef dat de balans zich voorzichtig weer aan het herstellen is. Op jouw eigen manier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


6 − vijf =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>