15 jun

De interventie van een moeder

Gisteren ging ik op bezoek bij mijn dochter in de autismekliniek waar ze woont. Ze had aangegeven dat ze zich niet zo lekker voelde en behoefte had aan gezelschap.

Vanaf het moment dat ik binnen kwam had ik het gevoel dat het mis was. Ze was compleet afwezig en in zichzelf gekeerd. Haar kamer was een enorme puinhoop. Er was geen overzicht meer te vinden. Misschien gaf haar kamer wel weer hoe zij zich op dat moment in haar hoofd voelde.

We zijn samen uit eten gegaan en daar begon ze te vertellen. Over haar angsten, haar volle hoofd, haar gebrek aan slaap, het gebrek aan vertrouwen in de mensen direct om haar heen. Het niet goed kunnen eten en drinken… Alles kwam er uit.

Alle problemen die bij ons thuis zichtbaar zijn steken nu na anderhalf jaar ook in de kliniek de kop op. Zichtbaar voor mij, maar niet voor de woonbegeleiding. Want daar zit zoveel verloop dat er niemand is die ze compleet leert te vertrouwen. Want als het wel gebeurt vertrekt diegene weer naar een nieuwe baan en kan ze overnieuw beginnen.

Zoveel verwachtingen en aannames van de mensen om haar heen op de kliniek. En zo vaak de plank compleet misslaan door die zelfde mensen.

Deze ‘interventie’ is enorm heftig voor mijn dochter en ons gezin. Mijn hoop is dat de mensen van de kliniek nu eens echt gaan luisteren naar wat we te zeggen hebben.

(Ik heb de toestemming van mijn dochter om dit blog te plaatsen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


+ twee = 3

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>