4 dec

Daar gaan de donkere dagen

December is voor mij altijd een van de heerlijkste maanden van het jaar geweest. Ik ben dol op Sinterklaas, Kerstmis en de gezellige sfeer er om heen. De voorbereidingen, het genieten van het kopen van de cadeautjes voor iedereen. Zalig. Mijn tijd van het jaar. Ik was dan ook altijd verbaasd als anderen het hadden over de donkere dagen. De zware donkere dagen van het jaar. Ok, het is echt behoorlijk donker in december, maar dan doe je toch wat lichtjes aan en wat extra hout in de open haard?

Maar toen kwam het autisme ons leven binnen denderen. En langzamerhand werd de december maand wat lastiger. Maar ik ging de strijd aan. Tijdig bedenken hoe ik het allemaal in goede banen kon leiden zodat we toch allemaal konden genieten. De december maand zou niet de donkere dagen voor ons worden. En het lukte. Elk jaar weer. Tot dit jaar. De afgelopen weken heb ik ervaren hoe ontzettend donker deze dagen kunnen zijn. Hoe gebeurtenissen je kunnen opslokken en meesleuren de duisternis in. Ik heb de ware betekenis van de donkere dagen ervaren.

Twee hele lieve vriendinnen hebben de laatste tijd de keus moeten maken die ik al een jaar terug heb gemaakt. Ze hebben moeten beslissen dat hun kind, hun kanjer, niet langer meer thuis kan wonen. Dat het beter is als ze naar een speciale plek gaan die ze alles kan bieden wat ze aan hulp nodig hebben. Veel meer dan wij, ouders met een gezin, ze kunnen bieden. Naar mijn idee één van de moeilijkste beslissingen van je leven.

Het was voor mij de trigger van diep weggestopt verdriet. Verdriet om mijn eigen kind. Al bijna een jaar is ze nu niet meer thuis. Al bijna een jaar woont ze op een plek waar ze heel beschermd de grote wereld leert kennen. Waar ze af en toe zulke mooie stappen maakt en mij daarmee verrast. Het was een goede beslissing. De juiste stap om te doen. Maar wat doet het ongelofelijk veel pijn. Mijn meissie, mijn dochter. Mijn kind voor wie ik alles zou doen.

Ik voel de tranen stromen terwijl ik dit schrijf. Het verdriet zit hoog en ik begrijp dat ik door moet schrijven om het eindelijk te kunnen verwerken. Anders blijven die tranen hoog zitten. En wordt de pijn in mijn hart niet minder. Dus ik schrijf en blijf schrijven. Misschien zal ze het ooit lezen en begrijpen waarom we deze stap hebben genomen. Ik hoop het.

Al weken zitten de tranen hoog en ervaar ik het diepe verdriet. Het lijkt alsof ik er in blijf hangen. Ik zit in het dal en kom er niet uit. En blijkbaar is dat te merken. Op Facebook en twitter komen signaaltjes binnen van mensen die zich zorgen maken. Die aangeven dat ik het blijkbaar toch wel even heel erg zwaar heb. Ze dringen nog niet meteen tot mij door. Pas als een vriendin mij een berichtje stuurt en een wat groter seintje geeft wordt ik wakker. Ik besef dat de donkere dagen het over hebben genomen. Ik besef dat mijn humor en positiviteit zijn verdwenen. Ik schrik ervan. Hoe heb ik het zover kunnen laten komen. Hoe heb ik de humor kunnen laten wegglippen. Mijn houvast al die jaren.

Ik besef dat het anders moet. De negatieve cirkel moet doorbroken worden. Ik kan de donkere dagen toch niet laten winnen? Daar heeft niemand wat aan en zeker mijn gezin en vriendinnen niet. Ik begin weer op Pinterest te zoeken naar positieve quotes. Ik pak het boek “positieve psychologie bij autisme” weer uit de kast en ga lezen. Elke dag een stukje. Ik kijk naar mijn jongste en zie hem groeien. Ik zie zijn humor te voorschijn komen.

Dit weekend ga ik de boom neerzetten en het huis versieren met heel veel lichtjes. Al mijn kinderen komen thuis en ook oma komt langs. Samen gaan we de donkere dagen omzetten in de sfeervolle dagen die ze elk jaar zijn geweest! We gaan de potjes humor en positiviteit bij het lekkere eten op tafel zetten en samen de sfeervolle feestdagen inluiden.

Je kunt niet kiezen wat je allemaal op je bord krijgt. Maar je kunt wel kiezen hoe je er mee omgaat. En ik, ik kies voor de sfeervolle dagen en brand een kaarsje extra in de hoop wat door te kunnen geven aan iedereen die dat nodig heeft!
image

2 gedachten over “Daar gaan de donkere dagen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


negen − = 5

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>