22 mei

Burnout

‘Eigenlijk weet je wel wat deze symptomen betekenen…..’ Ik kijk de dokter aan en zonder nadenken rolt het woord ‘burnout’ over mijn lippen. Hij knikt bevestigend. Natuurlijk weet ik het. Het is namelijk al de tweede keer. Maar de afgelopen maanden bleef ik maar mijn mantra herhalen: ik kom er zelf weer uit, ik kom er zelf weer uit. Maar zonder dat je het merkt kom je er niet uit maar zak je dieper en dieper weg. Tot je kopje onder gaat.

Gisterenavond werd het mij duidelijk dat ik er niet zelf uit ging komen. Ik zag op facebook een opmerking van mijn vriendin dat ze zo in de auto naar mij toe zou stappen. En ik mij maar afvragen wat ze kwam doen. Een blik op de kalender en de agenda was genoeg. Het stond er toch echt, een Time aut bijenkomst. Bij mij. Op dinsdag. Alleen had ik de hele dag het gevoel dat het geen dinsdag was. Dus ook geen Time Aut. Welke dag het dan wel was? Geen flauw idee. Daar had ik helemaal niet bij stil gestaan.

Heb ik de signalen gemist? Nee. Ik merkte de moeheid, het gebrek aan korte termijn geheugen. Dingen vergeten waarvan ik altijd zo moest lachen als mijn oudste met ADD ze vergat. En de zintuigelijk overprikkeling. Boos de tuin in rennen omdat die duif stil moest zijn. Om dan te beseffen dat de duif eigenlijk maar heel zachtjes zat te koeren. De lange verhalen van de jongste over Pokemon. Nooit had ik er problemen mee en de laatste weken smeekte ik stilletjes in mijn hoofd of hij alsjeblieft zou willen stoppen met praten. Mijn hoofd was te vol. Er kon gewoon echt niets meer bij. Maar ik dacht het lukt mij wel. Ik kom er zelf wel uit.

En nu?

Tsja… Nu gaan we deze week eerst bloed prikken om te kijken of daar geen verrassingen tussen zitten. Daarnaast ben ik verwezen naar sportgeneeskunde om hun hulp te krijgen bij het bewegen. Samen kijken naar wat haalbaar en verstandig is. Grenzen bepalen waar ik NIET over heen mag. Maar weet je, dat gaat mij wel lukken. Daar heb ik vertrouwen in. Maar dan het laatste advies. Een advies wat eerst meer stress gaat geven voordat het gaat verlichten.

De dokter vind dat ik een pgb voor de jongste aan moet vragen. Dat er minstens twee dagen per week iemand het van mij over komt nemen zodat ik wat voor mijzelf kan gaan doen. Hij schrok enorm van de tijd en energie die ik in mijn jongste steek. Waar blijf jezelf dan vroeg hij……

Waar blijf jezelf dan? Een vraag die ik mijzelf de laatste tijd zo vaak heb gesteld. En dat is dan meteen mijn huiswerk. Zorgen dat ik er zelf ook weer ben. Dat niet alles draait om het zorgen voor. Maar dat er ook weer ruimte is voor Heidi. Want weet je, die Heidi, is best een leuke meid!

6 gedachten over “Burnout

  1. Sterkte, goed dat je voor jezelf ook hulp hebt nu. Hopelijk komt het pgb snel op gang en worden daarin de lasten wat verlicht.

  2. Heel erg veel sterkte en succes de komende tijd.
    Voor jezelf zorgen is heel belangrijk, dat weet je. Je kunt het. Neem je tijd, zelfs als je denkt dat je die tijd helemaal niet hebt. Misschien is het idee van het pgb helemaal niet zo slecht van je huisarts. Denk er eens rustig over na.
    Veel liefs, Kim

    • Dank je wel Kim. Mijn huisarts is een wijze man dus ik ben al begonnen met het pgb aanvragen. Nu hopen dat het een beetje vlot gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


drie + 1 =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>