3 jan

Afscheid van mijn Canon

Via de mail krijg ik een mooie duidelijke foto van de maan binnen. Ik ben onder de indruk. Mijn vriendin heeft een nieuwe compactcamera met 60x zoom. 60x zoom is heel erg veel. Ze kan er dus zo uit de hand een foto van de maan mee maken. De foto en haar nieuwe camera maken iets los. Iets wat al jaren diep weggestopt zit. HCM fotografie! De amateur natuurfotograaf diep binnen in mij.

Jarenlang ben ik een zeer intensieve amateur natuurfotograaf geweest. Uren trok ik er met mijn grote vriend, de Canon spiegelreflex camera, op uit. Toen de jongste nog klein was, pakte ik hem lekker dik in, zette hem samen met de fotospullen in de kinderwagen. Samen er op uit. De natuur tegemoet. Prachtige zonsopgang foto’s bij de uiterwaarden waren het gevolg.

0498uiterwaarde

In die tijd ontstond HCM fotografie. Overal waar ik ging, ging de camera mee. Bij veel buren hangen door mij gemaakte foto’s van hun kinderen op canvas aan de muur. Ik heb zelfs nog meegeholpen met het oprichten van een natuurfotografieclub in het oosten. Fotograferen was mijn tweede natuur. Zelfs bijna mijn eerste…

En toen kwamen de eerste schoolproblemen bij mijn oudste kind. En de diagnose en schoolproblemen bij mijn middelste kind. De ene na de andere werd thuiszitter en had intensieve begeleiding nodig. Mijn Canon lag verdrietig in een hoekje in de kast met een steeds groter stoflaagje. Elke keer weer probeerde ik een dag vrij te plannen om even naar het bos of naar de dierentuin te kunnen. En elke keer weer kwam er wat tussen. Was het niet één van mijn kinderen, dan was het wel de regen die met bakken uit de hemel kwam vallen.

En dan is daar ongemerkt het moment dat je de hoop op een dag fotograferen laat gaan. De Canon verdwijnt uit het zicht omdat je niet elke keer weer herinnerd wilt worden aan iets wat je zo graag wilt maar waar gewoon geen ruimte voor is. Het fotograferen zakt meer en meer weg tot er uiteindelijk alleen nog maar een kleine compactcamera in huis ligt om af en toe de kinderen te kunnen fotograferen als ze het toestaan.

En dan is daar die camera van mijn vriendin. 60x zoom. Zo ver zijn ze inmiddels al met alle ontwikkelingen. Het zet mij aan het denken. Ik weet dat mijn handen en vingers er niet beter op zullen worden. Wat betekent dat lenzen wisselen en vasthouden een steeds groter risico gaat worden. Ik weet nu, dat als er ooit weer ruimte komt voor fotografie, er dus camera’s zijn die voldoen aan mijn wensen en beter passen bij mijn eigenwijze vingers en handen.

Ik kijk naar mijn Canon. Mijn grote vriend en denk aan al het plezier wat ik met fotograferen heb gehad. Op mijn buik op de grond liggen om een hele grote sprinkhaan te fotograferen die net op het moment dat ik klik op mijn hand springt waardoor ik mijn camera laat vallen. Bij het fotograferen van een kikker niet eens door hebben dat ik al tot boven mijn enkels in het water sta om de goede compositie te krijgen. Zoveel mooie momenten.

Maar het is tijd. Tijd om het hoofdstuk HCM fotografie af te sluiten en achter mij te laten. Ik heb besloten dat ik mijn grote Canon vriend en mijn lenzen ga verkopen zodat iemand anders er van kan genieten. Ik voel dat het nodig is om een stuk van mijn leven te kunnen afsluiten en verder te kunnen gaan met wat de toekomst zal brengen. En ook de website HCM fotografie zal offline gaan. Die tijd is geweest.

Het voelt verdrietig maar ook goed om iets af te sluiten. Soms is het nodig om een deur dicht te doen voor er een nieuwe deur open kan gaan. HCM fotografie hoort bij een ander leven. En mijn grote Canon vriend heeft al te lang onder het stof gelegen. Hij mag op zoek naar een nieuwe vriend.

Bedankt voor de mooie jaren en de prachtige foto’s. Het ga je goed…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


vier − 4 =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>