18 feb

Loslaten om te overleven

Soms zit het leven even tegen. Dan regent het nare gebeurtenissen. De ene na de andere. Maar uiteindelijk gaat altijd weer de zon schijnen en klaart de lucht op.

Het regent al weken. Ik weet niet eens meer hoeveel weken. Ik ben de tel kwijtgeraakt. De ene nare gebeurtenis is nog niet bekend of de volgende komt er al weer aan. Wanhopig kijk ik naar de lucht in de hoop ergens een zonnestraaltje te zien. Al is het maar een kleine. Maar de lucht blijft donker. Heel erg donker. De dagen gaan voorbij zonder dat ik er erg in heb. Ik sta op standje overleven. Overleven mimageet een smile op mijn gezicht want ik moet sterk zijn. Sterk voor mijn gezin, mijn kinderen, sterk voor mijn familie en vriendinnen en sterk voor de mensen die mij nooit anders dan sterk hebben gezien.

Het gaat steeds moeilijker. Mijn mondhoeken willen niet meer omhoog. Mijn smile zakt langzaam naar beneden. De tranen laten zich niet meer tegenhouden en stromen in een flink tempo over mijn wangen. Het lukt niet meer. Het lukt niet meer om alles verwerkt te krijgen wat er op mijn bord gestort wordt.

Ik loop op de loopband. Ik loop in het bos. Ik begin steeds weer aan een nieuw blog maar krijg het niet voor elkaar om het einde te schrijven. Ik gil met een lieve vriendin in het bos, zing heel erg luid en vals ‘Let it gooooo’ en ga soms in een hoekje zitten huilen. Maar de verlichting komt maar niet. De zware druk blijft.

Elke dag zoek ik het internet af naar oplossingen voor alle problemen die voorbij komen. Ik blijf zoeken en zoeken. Ik wil het niet opgeven. Ik kan het niet loslaten. Er moet toch een oplossing zijn. Ik moet toch een oplossing kunnen vinden.

Starend uit het raam besef ik opeens dat de zon schijnt. Eigenlijk schijnt hij al de hele dag. Ik kijk de tuin in en zie de vogeltjes voorbij vliegen. Opeens hoor ik ze ook fluiten. Ik blijf de vogeltjes volgen met mijn ogen en ongemerkt laat ik de zorgen gaan. Eén voor één vliegen mijn zorgen achter de vogeltjes aan. Ik ga voor het raam in de zon staan en geniet van de stralen op mijn gezicht. Beetje bij beetje voel ik de energie binnen stromen. Ik voel mijzelf weer opladen.

Samen met de energie komt het besef hoe diep ik ben gegaan. Hoe ontzettend ik ben blijven hangen in de problemen en ellende. Hoe enorm intensief ik ben blijven zoeken naar oplossingen. Want die moesten er toch zijn. Langzaam begin ik te beseffen dat er niet altijd oplossingen zijn. Dat ik niet altijd een oplossing zal vinden op het moment dat hij nodig is. Dat je soms de dingen los moet laten die je niet kunt veranderen.

Ik voel mijn energie terug komen. Ik weet wat ik moet loslaten. Loslaten om zelf gezond verder te kunnen. Loslaten om zelf overeind te blijven staan. Makkelijk is het niet. Maar dat maakt niet uit want ik neem toch altijd de lastige weg.

In mijn eigen beeld laat ik de duiven los. De duiven die ik niet kan veranderen. Een enorm gevoel van opluchting komt binnen. De zon begint te stralen en dit keer kan ik zeggen: ‘Ik ben er weer!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


acht + 6 =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>